lunes, 19 de mayo de 2008

Miedo


Miedo. Un sentimiento que me ha acompañado durante muchos años. Demasiados. Miedos reales que marcan una vida, un pasado, un presente, y que quizás marcaran un futuro.

El presente está marcado por las decisiones que se tomaron en el pasado, a consecuencia de él: el miedo.

Se apodera de ti, de tus actos, de tu vida cotidiana, de las decisiones que tomas o que no tomas, de tus sentimientos más profundos…y si no consigues enfrentarte a él, se convierte poco a poco y sutilmente en tu compañero constante, fiel…y se queda quieto esperando a que hagas un imperceptible gesto de intentar escapar para hacerse más grande y volver a capturarte entre sus asquerosos y enormes brazos.

Un día decides que no quieres volver a tener miedo, y decides romper con todo y empezar a vivir, a enfrentarte a todos esos miedos, a comerte la vida a bocados. Cuesta y mucho, pero una vez consigues vencer pequeñas cosas te conviertes en una persona con ganas de vivir, de experimentar, impulsiva y apasionada. Con ganas de demostrarte a ti mismo que eres capaz de todo.

Pero eso te convierte a la vez en una persona egoísta, porque es la primera vez que vives la vida sin miedo a vivirla. Cuando esto ocurre, haces daño, mucho daño a quien no lo merece, a quien ha querido compartir contigo esas ganas de vivir.

Llega un momento en que consigues alcanzar todos los objetivos que te marcas una vez decides ir a por todas, tienes la sensación de haberte demostrado que has sido capaz de tener bajo tu control esas pequeñas cosas que para ti eran tan importantes, aunque para el resto de la humanidad sean nimiedades.

Pero a ti esas pequeñas cosas te dan LIBERTAD, esa libertad tan esperada, tan anhelada, tan soñada.

En ese momento sientes que has ganado la batalla más grande librada en tu interior. En ese momento ya puedes permitirte ofrecer a otra persona tu compañía, tu confianza, tu corazón.


...

viernes, 16 de mayo de 2008

Amor se llama al juego


Últimamente no paro de enterarme de separaciones, de gente que está mal en sus relaciones de pareja. Qué está pasando con nuestra generación? Qué es lo que falla? No lo sé. Quizá esto de la pareja feliz no es más que un invento, quizá el ser humano no es capaz de estar enamorado de la misma persona eternamente, quizá sólo está ahí por convicción social, por miedo a la soledad, por ser lo correcto, lo que le han enseñado. Y lo peor del caso es vivir el final de tu relación, sentir como se apaga, como muere, como sólo queda el resquicio de lo que fue. Querer a la persona que tienes al lado, quererla más que el primer día...pero no amarla, no desearla.

Pero para explicar el final de una relación nadie mejor que Sabina con esta canción:

Hace demasiados meses
que mis payasadas no provocan tus
ganas de reír.
no es que ya no me intereses
pero el tiempo de los besos y el sudor
es la hora de dormir.
duele verte removiendo
la cajita de cenizas que el placer
tras de si dejo.
mal y tarde estoy cumpliendo
la palabra que te di cuando jure
escribirte una canción.
un dios triste y envidioso
nos castigo
por trepar juntos al árbol
y atracarnos con la flor de la pasión
por probar aquel sabor.
el agua apaga el fuego
y al ardor los años,
amor se llama el juego
en el que un par de ciegos
juegan a hacerse daño.
y cada vez peor
y cada vez mas rotos
y cada vez mas tu
y cada vez mas yo
sin rastro de nosotros.
ni inocentes ni culpables
corazones que desbroza el temporal,
carnes de cañón.
no soy yo, ni tu, ni nadie,
son los dedos miserables que le dan
cuerda a mi reloj.
y no hay lágrimas
que valgan para volver
a meternos en el coche
donde aquella noche en pleno carnaval
te empecé a desnudar.
el agua apaga el fuego
y al ardor los años,
amor se llama el juego
en el que un par de ciegos
juegan a hacerse daño.
y cada vez peor
y cada vez mas rotos
y cada vez mas tu
y cada vez mas yo
sin rastro de nosotros.


...

miércoles, 14 de mayo de 2008

Frase de un domingo noche


...entre amigas:

"Prefiero mi locura a la realidad de otros"

No tengo nada más que añadir.

Besos!!!


...

Otro gallo cantaría


“Es una pena que Ronaldinho haya acabado así”

Esta es la frase que me soltó ayer un amigo mientras cenábamos en su casa.

Mi pregunta, teniendo en cuenta mi total desconocimiento sobre todo lo que se refiere al fútbol fue: “Y como ha acabado? A lo que él me contestó que no paraba de irse de fiesta, que ya no jugaba como antes, en fin que había dejado de implicarse con el equipo y que era una decepción.

Flipé.

Vamos a ver, estos jugadores ganan una cantidad tan indecente de dinero que eso es precisamente lo único que les importa, porque de la misma manera que no siento amor ni cariño por la empresa en la que trabajo y voy cada día por el simple hecho de que me pagan, ellos harán lo propio con su equipo…digo yo.

No me creo para nada que sientan los colores como los pueda sentir un aficionado al que se le quitan las ganas de cenar cuando ve a su equipo perder la liga, o la champions o vete tú a saber…lo único que deben sentir (y que conste que a mí me pasaría lo mismo) es un orgasmo brutal cada vez que cobran esas cantidades astronómicas de dinero.

Por lo tanto deduzco que cuando ya han acumulado suficiente dinero, lo normal es que se dediquen a vivir como Dios y a reventarse el excedente de éste en fiestas, noches locas, mujeres…La verdad es que yo lo veo hasta lógico, lo que no me parece tan lógico es que los aficionados a este deporte de masas se sientan indignados por esto. Es más creo que deberían sentirse indignados ante la injusticia que representa que estos chavales ganen tantísimo dinero por darle a una pelotita. El fútbol es un deporte, está bien, pero llevado a estos extremos me parece fatal.

Si toda la gente que se reúne en Canaletes o en Cibeles cuando uno de los dos grandes equipos gana algún título, se reuniera para cosas más importantes por las que sí valdría la pena salir a la calle y dejarse la voz gritando…entonces otro gallo cantaría.

Y lo sé…es demagogia, pero es lo que pienso.


Besos!!!!


...

martes, 13 de mayo de 2008

Ell


Uns ulls, una mirada màgica, unes mans suaus, un cos perfecte, una boca per omplir de petons, un somriure meravellós, dolces carícies, passió que desperta del seu somni per deixar-se anar, il·lusió quan arriba, tristor quan se'n va, ganes de que torni.

Record que queda impregnat a la meva pell, imatges al meu cap, i ell, tot ell gravat al meu cor.


...

viernes, 9 de mayo de 2008

Està plovent


Avui plou i ja sabeu que els dies de pluja em posen trista...Però avui no és el cas.

No és el cas perquè demà sortirà el sol encara que plogui a bots i barrals, demà el sol lluirà als meus ulls, el meu cor estarà somrient, les meves mans estaran plenes, la meva pell brillarà, la meva ànima estarà viva...



Esta noche podria correr 1000 kilometros
detras de unos brazos abiertos de par en par
abrete cierrate y cuando este dentro sujetame
abrete cierrate y cuando este dentro aprietame
yo no quiero marcharme en busca de brazos de cualquiera
yo quiero mecerme en tus brazos de seda
y asi pasar la noche en vela
debo estar alucinada
quiero calmarme y no pensar en nada
pero nunca se sabe las cosas que valen la pena
a veces cuesta

Si te vas
en tus lagunas va y te pierdes
donde iran esos brazos tan fuertes que me rodean
si te vas me quedo solita y siempre de guasa
donde iras si nunca vuelves

Yo no quiero marcharme
quiero estar abrazada
notar como pincha tu barba
1000km hasta tu cama
debo estar carbonizada
cada roce enciende una llama
pero nunca se sabe las cosas que valen la pena

Si te vas
en tus lagunas va y te pierdes
donde iras esos brazos tan fuertes que me rodean
si te vas me quedo solita y siempre de guasa
donde iras si nunca vuelves

Si te vas
Donde iras si te vas me quedo solita y siempre de guasa
donde iras si nunca vuelves




Demà deixaré anar tot allò que sempre tinc guardat per tu.


...

jueves, 8 de mayo de 2008

Un record




El "Lorena II"...fa molts anys...

Petons a tots els que veu compartir amb mi aquells meravellosos estius!!!


...